Nu denken alle mensen die een Anna kennen "ik zit goed, weinig kans op stress"
Maar wat ik hier met ANNA bedoel is: Altijd Navragen Nooit Aannemen.

Wij zijn heel goed in het invullen van andermans gedachten en verwachtingen. Daarnaast denken wij ook dat de ander onze gedachten kunnen lezen. Ik deed dat zelf ook. Zo dacht ik dat er van mij verwacht werd dat ik altijd de kostwinner zou zijn thuis. Ik heb tenslotte een hogere opleiding dan mijn man. Nou dan is het logisch toch dat ik meer zal gaan verdienen. En als het op een feestje wat stil viel en ging er meteen door mijn hoofd dat de mensen het niet leuk vonden. Wanneer op het werk mijn leidinggevende mij een opdracht gaf een rapport uit te werken, dan vulde ik die nog aan met heel veel meer informatie waarvan ik dacht dat hij dat terug wilde zien in het rapport. Ik vroeg het niet aan hem, ik nam aan dat hij dat wilde.

Invullen zonder feiten
Hij zal mij wel niet leuk vinden.
Zij zal mij wel dom vinden.
Ze zullen wel niet samen met mij die opdracht willen doen.
Ik heb mij nu 3x kort achter elkaar ziek gemeld, mijn manager zou nu toch wel moeten weten dat er wat aan de hand is.

Het nadeel van deze gedachten is dat je zolang je geen feiten hebt, je brein met je gedachten er vandoor kan gaan. Zolang jij niet navraagt of jouw gedachten, jouw aannames ook echt kloppen ga jij het alleen maar verder invullen. Aangezien ons brein meer geconditioneerd is om het negatieve dan het positieve te zijn zal die invulling dus ook steeds negatiever voor jou worden.
"Je wordt bozer, je voelt je onbegrepen, je gaat aan jezelf twijfelen, kortom je komt in een neerwaartse spiraal terecht."
Maar ja, dat doorvragen of navragen is ook best lastig. Sommige mensen vinden het zelfs wat eng. "Wat nou als ik aan mijn leidinggevende nog een keer vraag wat hij nou precies in het rapport wil hebben staan, dan zal hij wel denken dat ik niet goed geluisterd heb." Of "mijn leidinggevende zal wel niet snappen waarom ik mijn 3x kort achter elkaar ziek heb gemeld. Hij is tenslotte nooit ziek."
En daar ga je weer... invullen. Je wordt bozer, je voelt je onbegrepen, je gaat aan jezelf twijfelen, kortom je komt in een neerwaartse spiraal terecht. De kans op stress ligt op de loer.

Dan is het samenwonen met iemand die op het autisme spectrum zit eigenlijk een hele goede leermeester. Het heeft wat jaren geduurd maar ik weet nu heel goed dat ik er niet van uit kan gaan dat mijn man subtiele hints van mij begrijpt (maar volgens mij geldt dat voor iedere man, met of zonder autisme). Een voorbeeld: ik wil graag dat hij gaat stofzuigen, maar ik vind ook dat ik dat eigenlijk niet elke keer hoeft te vragen. Hij weet toch ondertussen wanneer het nodig is om de stofzuiger er bij te pakken. Dus dan zei ik "Nou het is weer een bende in huis."
Mijn man beaamde dat vervolgens en ging weer verder met zijn ding, of hij zei "vind je dat?"
Woest kon ik worden, waarom begreep hij mijn opmerking nou niet? Waarom zei hij nou niet "schat je hebt gelijk, ik zal even de stofzuiger pakken." Of dat hij zelf elke week ergens even de stofzuiger door het huis haalde.

Neem ANNA mee
Nee dus. Zo werkt dat niet bij iemand op het autisme spectrum. Je moet heel duidelijk communiceren. Duidelijk aangeven wat je verwacht, wie dat gaat doen, wanneer, hoe en waarom.
En het mooie van mijn man is, dat wanneer mijn vraag niet duidelijk genoeg is voor hem, hij altijd navraagt wat ik bedoel. Hij gaat niet zomaar aan de slag met wat hij denkt dat ik bedoel. Nee, hij vraagt na. Daardoor zijn onze beide verwachtingen gelijk, ontstaat er ook geen ruzie. Dus laten we allemaal ANNA elke dag meenemen naar ons werk en uitnodigen bij ons thuis. Dan wordt het leven vast een heel stuk duidelijker voor iedereen.

[eigen foto]
Zonder ANNA grote kans op stress
Met warme groet,

Astrid














_____________________

> Eerdere blogs