In deze blog wil ik weer eens stil staan bij wat ik nu anders doe sinds mijn burn-out.
Ik ga iets bespreken waarvan ik gewoon zeker weet dat veel van de mensen die stress klachten of burn-out klachten hebben dit herkennen. Ik ga het namelijk hebben over het altijd alles willen repareren (goed maken).


Bob de bouwer
Je kunt wel zeggen dat ik een echte doe-het-zelver was, de vrouwelijke versie van Bob de Bouwer:
Problemen in het team? Geen probleem dat kan ik vast wel repareren!
Onrust in de familie? Eens kijken wat ik kan doen om dat repareren!
Collega’s ziek? Oh maar ik kan wel bijspringen en regelen en repareren!
Fouten maken? Nee, dat doen we niet, maar mocht het toch gebeuren dan was het natuurlijk altijd mijn schuld dus ga ik het ook wel repareren!
Een gebeurtenis uit het verleden? Dat gaan we repareren, of anders praten we er gewoon niet meer over!

Ik was continu bezig om van alles te regelen en voor iedereen dingen op te lossen. Vooral ook die dingen waar ik niet verantwoordelijk voor was. Daarnaast, kwam ik achteraf dus achter, had ik moeite met het loslaten van bepaalde gebeurtenissen vanuit het verleden. Ook daarvan had ik het gevoel dat ik ze eerst moest repareren. Het was niet goed wat er toen gebeurd was, en het was mijn verantwoordelijkheid om dat beter te maken.

Doodmoe
Je kunt je voorstellen dat ik doodmoe was van het continue maar alles regelen, zorgen dat er harmonie was en alles maar te repareren.
Ik was zo druk met repareren dat ik ook niet meer door had wat ik nou aan het doen was, en, zoals eerder gezegd, of het wel mijn verantwoordelijkheid was om te repareren. Ik was ook elke keer maar weer dezelfde dingen aan het repareren, oftewel ik was eigenlijk pleisters aan het plakken tegen het bloeden. Ik leerde er niet van.

"Ik ben een persoon, geen aannemer!"

Het is echter niet mijn taak om de wereld in harmonie te houden, om alles wat fout gaat recht te breien. In therapie en bij mijn coach kwam langzaam maar zeker dat besef dat het niet aan mij is om alles maar te repareren. Ik ben een persoon, geen aannemer!

Laat het eens liggen
Zo kwam dus de uitdaging om eens niets te doen, de situatie gewoon eens te laten zijn en te kijken wat er gaat gebeuren. Wat er namelijk ook gebeurde, was dat ik andere mensen geen kans gaf om actie te ondernemen. Mijn gedachte was "als ik het zelf doe, dan gebeurt het tenminste goed." En dat was vaak ook wel het geval, maar daardoor ontnam ik iemand de kans om te proberen, om te leren.

En hoe erg is het als het niet precies gaat zoals jij het in gedachten had? Niet dus! De wereld draait namelijk gewoon door.

Zo was ik laatst aan het lopen en zag een boomstronk liggen. De boom was omgevallen, afgescheurd haast wel. De stam was helemaal kapot maar er omheen groeide van alles nieuw, en een spin had besloten om zijn web daar te weven. Niemand was gekomen om het te repareren, weg te halen, maar het was gewoon blijven liggen. De wereld draait vervolgens door en nieuw leven ontstaat. Iets anders krijgt de kans om daar nu te groeien, en zelfs zijn huis te maken. Prachtig vond ik het, een mooi beeld bij wat ik de laatste tijd geleerd heb.

Dit doe ik nu dus anders
Ik heb namelijk mijn gereedschap opgeborgen. Natuurlijk repareer ik nog wel eens wat, maar alleen als het mijn verantwoordelijkheid is. Vaak heb ik daar niet al mijn gereedschap voor nodig, maar 1 of 2 dingen. Daarnaast kijk ik ook naar wat ik van de situatie kan leren. En laat ik nu dingen ook meer gewoon zijn zoals ze zijn, heb ik niet de behoefte om het mooier te maken dan dat het is.

Zo was er wat onrust binnen de familie. Normaal gesproken was ik daar bovenop gesprongen en had alles gedaan om de onrust weg te halen. Maar ik heb het laten zijn, ik heb het de tijd gegeven en nu komen de personen waar het omgaat langzaam maar zeker weer nader tot elkaar. Zonder mijn hulp, op eigen kracht. Het woord 'acceptatie' zoemt op dit moment door mijn hoofd.

"Accepteren dat soms iemand anders de reparatie moet uitvoeren."

Dingen accepteren zoals ze zijn, zeker wanneer jij er geen invloed op hebt. Accepteren dat het niet altijd perfect is, accepteren dat ik het niet alleen hoef te doen, accepteren dat ik andere mensen om hulp mag vragen. Accepteren dat soms iemand anders de reparatie moet uitvoeren. Openstaan voor het resultaat wat daar uitkomt. En dus soms dingen gewoon laten liggen, kijken naar wat er gebeurd is, er van leren maar het niet wegpoetsen. Het kan namelijk als basis fungeren voor iets nieuws!

[foto pixabay]
Dit doe ik nu anders: niet alles willen repareren!
Met warme groet,

Astrid














_____________________

> Eerdere blogs



[eigen foto]