Laat ik meteen maar heel eerlijk zijn: Ik heb geen idee! Iedereen is namelijk anders, elke relatie is weer anders, dus is er niet een eenduidig antwoord op deze vraag. Wat ik wel kan doen is mijn eigen ervaringen vertellen. Vandaag deel, 1 waarin ik vertel over structuur.


Op zichzelf
Niet voor iedere autist is structuur belangrijk, maar wij zijn er achter gekomen dat die van mij dat wel heel fijn vind. Ik weet nog dat hij op zichzelf ging wonen. Ik was nog niet klaar met mijn studie, en vond het niet verstandig om al samen te gaan wonen. Maar hij kwam wel in Meppel dus kon ik er in de weekenden naar toe. En het plan was om, wanneer ik klaar was, uiteindelijk toch samen te gaan wonen.
En zo geschiedde dat hij een eigen plek kreeg, een eigen flatje. Zelf de boodschappen doen, zelf alles schoonhouden, zelf de was doen, etc. Er was niemand die vertelde wat er moest gebeuren. Maar oud en wijs genoeg toch, dus dit moet hij kunnen.

Ik kan mij herinneren dat er vrijdagmiddagen waren dat ik binnen kwam in de flat en dacht: Hier ga ik niet slapen, wat een bende! Maar ja een jongen alleen, natuurlijk is het dan wel eens een zooitje. En ja dat die aardappelen die zijn moeder in een blik had gedaan tot leven kwamen daar kon hij ook niets aan doen. Had ze maar moeten vertellen dat zij ze erin had gedaan. Zo waren we elk weekend weer een beetje orde in de chaos aan het brengen.

Keukenkastjes
Ondertussen wonen we alweer heel wat jaren samen, met zijn tweetjes. Wij hebben geen kinderen, bewuste keuze, wat er voor zorgt dat wij onze eigen structuur hebben opgebouwd, zonder dat daar plotseling verandering in komt. En natuurlijk wanneer er kinderen waren geweest, hadden we daar hopelijk ook wel een nieuwe structuur in gevonden, maar dat zou best lastig zijn geweest. Weten we nu achteraf, nu we de diagnose hebben. Want niets is zo veranderlijk als kinderen.


"Het stond nooit hier, het stond altijd daar."

Want verandering, loslaten van structuur, is gewoon wat lastig. Het lukt wel maar ik weet nu dat het wat langer duurt voordat we het ene hebben losgelaten en het andere daarvoor in de plaats gaan doen.
Zo weet ik nog dat ik een keer mijn keukenkastjes ging schoonmaken en mij bedacht dat ik eigenlijk wel wat spullen weg kon doen en de kastjes anders kon inrichten. Het heeft maanden geduurd voordat hij door had waar bepaalde spullen nu stonden. Elke keer een zucht en de opmerking "het stond nooit hier, het stond altijd daar." Voorlopig laat ik het dus maar zo en ga niet weer veel veranderen.

Week menu
Op een gegeven moment ging ik 32 uur werken en werd vrijdag mijn vaste vrije dag. Dus donderdagavond was het begin van mijn weekend en vaak had ik geen zin om te koken. Zeker in de periode dat ik in Groningen werkte en elke dag 3 uur reistijd had. Dus ging ik geregeld op donderdag langs de patatzaak op de terugweg van het station. Totdat ik het een keer niet deed, ik had er niet veel zin in, en ik had pizza voor in de oven meegenomen. Waarom ik nou pizza had meegenomen, want we eten toch altijd patat op donderdag. "Jemig", dacht ik, "doe niet zo raar. We kunnen toch wel een keer wat anders eten." Dat kon ook wel, alleen we hadden een bepaalde structuur opgebouwd die ik plots ging veranderen. Hij kon er wel in mee, alleen duurde dat wat langer.

Zo kwam ik op het idee om weekmenu's te gaan maken. Zo wist hij wat hij kon verwachten die week wat eten betreft en voor mij was het fijn om niet elke dag weer in de winkel te staan en te bedenken wat te gaan eten. Zeker na mijn burn-out was het voor mij ook prettig om een bepaalde structuur te hebben. Gaf mij ook wat rust. 1x in de week even zitten voor het menu, 1x in de week de boodschappen doen. Klaar, verder niet meer aan denken, tijd voor andere dingen.

Niet te strak
En zo hebben we ons eigen ritme wanneer het gaat om vakantie, hoe we de spullen en auto inpakken, onze vaste stops op de reis naar Denemarken en Zweden. Altijd broodje ei mee voor onderweg, want dat is voor ons vakantie. Zo hebben we ons eigen ritme door de week. We eten bij de tv zodat we het RTL nieuws van 6 uur kunnen zien, daarna Editie NL om vervolgens 1 van onze vele series die wij volgen te gaan kijken. Zo hebben we ons eigen ritme als het om schoonmaken gaat. Ik maak een lijstje en ieder doet zijn vaste ding van de lijst. Zo hebben wij ons eigen ritme en geven de avond ervoor aan wat de plannen voor de volgende dag zijn.


"Echter ben ik ook mijn eigen persoon..."

Maar daarnaast waak ik er ook voor dat we niet helemaal vast roesten in onze structuur, in ons eigen ritme. Het leven is namelijk niet altijd van te voren te bepalen, het geeft je zo nu en dan een verrassing en daar moet je dan mee om kunnen gaan. Zo doorbreek ik de structuur door met mijn beste vriendin lekker een dagje sauna te pakken en pas na het eten thuis te komen. En zeker nu ik eigen ondernemer ben, gebeurt het vaker dat ik een avond weg ben. En gebeurt het ook wel eens dat ik in het weekend nog wat zit te werken.

Ik wil namelijk heel graag rekening houden met mijn autist, en het geeft mij zelf ook wel rust om bepaalde structuur te hebben. Echter ben ik ook mijn eigen persoon die er wel van houdt om spontaan dingen te doen, dus wanneer ik die gelegenheid heb zal ik dat ook zeker doen. En ja dan moet hij er even aan wennen, maar dat is dan maar zo. Vind ik het nou vervelend dat er weinig spontaan gebeurt? Want een verrassingsweekend weg zal bij ons niet gebeuren. Natuurlijk zou ik het top vinden wanneer hij mij zou verrassen, maar ik weet ook wat voor stress dit kan opleveren bij hem. Is het dat mij waard? Absoluut niet. Ik heb gemerkt hoeveel rustiger het in huis is door onze structuur, dat mijn man daardoor een leuker persoon is, beter met mij kan praten, het zelf fijner heeft. Nou dan vind ik het niet erg dat ik niet elke maand mijn keukenkastje opnieuw kan indelen. Of dat wij niet spontaan zomaar bij mensen op visite gaan, maar dat wij dat alleen op afspraak doen. So be it.

[eigen foto]
Samen leven met autisme: hoe doe je dat? Deel 1
Met warme groet,

Astrid














_____________________

> Eerdere blogs



[eigen foto]
Gelukkig heeft hij er nooit problemen mee wanneer ik op een mooie zaterdagmiddag voorstel om direct naar de stad te gaan om op het terras te gaan zitten. Dan heeft hij vaak al eerder de schoenen aan dan ik!