Heb jij dat ook wel eens?
Dat alles een gevecht voelt?

Vechten om aandacht
Ik had dat gevoel vorige week.
In mijn geval was het een gevecht om aandacht.
Dingen die mijn aandacht vroegen en dingen die ik zelf aandacht wilde geven.
Zo waren er de afspraken die ik had staan.
Mensen die tijd aan mij geven om te praten over ondernemerschap.
Zo waren er de afspraken die ik met mijn coach had gemaakt.
Acties die ik zou doen.
Zo was er mijn lichaam die om aandacht schreeuwde in de vorm van een zware verkoudheid.

En natuurlijk kwam daar ook nog een autisme situatie bij.
Klinkt vrij hard, maar het is nu eenmaal de waarheid in ons huis.
Deze week had ook mijn man aandacht nodig in een situatie waarin hij last ondervond van zijn autisme.

En dan kan ik tegen alles gaan vechten.
Tegen mijzelf zeggen dat ik geen tijd heb om ziek te zijn, er tegen vechten en de afspraken door laten gaan. Er tegen vechten om toch maar de acties uit te zetten. En er tegen vechten dat mijn man op het spectrum zit.

"Wat levert het vechten mij eigenlijk op?"

Maar dan vraag ik mijzelf af: wat levert het vechten mij eigenlijk op?
Ik word er moe van, raak geïrriteerd en voel boosheid. Wellicht ook meer een gevoel van onmacht. Je kent die gedachte wel "waarom moet mij dit nou weer overkomen!"
Het levert mij dus niets op.


Loslaten
Daar waar er soms een tijd voor vechten is, is er zeker ook een tijd van loslaten.
Door los te laten en te accepteren dat ik gewoon ziek was, heb ik in overleg mijn afspraken verzet. Daardoor heb ik mijn lichaam in ieder geval 2 dagen de rust kunnen geven die het nodig had.
Wat ook weer rust gaf om mijn man de aandacht te geven die hij op dat moment nodig had, om te kunnen omgaan met de stress situatie waar hij op dat moment in zat. Het is namelijk nu eenmaal zo dat er dingen gebeuren wat er voor zorgt dat er bij hem wat sneller onrust kan ontstaan. Ik kan daar tegen vechten en het heel oneerlijk vinden (ook voor hem). Echter door die strijd los te laten geeft dat juist weer ruimte om de situatie sneller een plekje te geven. Kost het mij ook minder energie dan te blijven hangen in die boosheid.

Het loslaten van autisme, van het feit dat wij daar nu mee te maken hebben, dat het ervoor zorgt dat wij anders moeten omgaan met dingen, is iets wat ik de afgelopen tijd heb geleerd.
Loslaten is in dit geval voor mij ook accepteren. De diagnose is er. Mijn man is aan het leren hoe hij daar het best mee om kan gaan, wat hij nodig heeft. Maar voor mij als 'partner van' geldt precies hetzelfde. Ik leer ook wat ik nodig heb om ermee om te kunnen gaan. Niet door er tegen te vechten, maar te accepteren dat het er is en door te kijken wat ik vervolgens nodig heb.

Ook kunnen laslaten?
Wil jij ook kunnen loslaten?
Er achter komen wat jij nodig hebt om dat te kunnen doen?
Neem gerust contact op voor een vrijblijvend gesprek over hoe ik je daar bij kan begeleiden.
[foto: van Giselaatje via Pixabay]
Kan jij, autisme, loslaten?
Met warme groet,

Astrid














_____________________

> Eerdere blogs